ต่…’
กิสเลนจ้องเคนด้วยแววตาเย็นชา
‘จะซัดเขาดีไหม? หรือแค่ปล่อยเขาไป?’
หลังจากคิดอยู่สักพัก เขาก็หยิบดอกไม้ขึ้นมาทำนายชะตากรรมของเคน เขาเด็ดกลีบดอกไม้ทีละกลีบเพื่อดูคำตอบ
‘ซัด ไม่ซัด ซัด ไม่ซัด ซัด ไม่ซัด?’
เมื่อเห็นกิสเลนกำลังทำหน้าแปลกๆ เด็ดกลีบดอกไม้ เคนขมวดคิ้ว
“เจ้า ทำบ้าอะไรอยู่?”
“ฮะ เจ้านี่โชคดีจริงๆ”
“อะไรนะ?”
กิสเลนโยนก้านดอกไม้ทิ้งไปแล้วพูดต่อ “ไอ้คนไร้มารยาท ข้าจะให้โอกาสในฐานะแขกของข้า ควรขอบคุณกลีบดอกไม้เหล่านี้ซะนะ”
“หะ…หา?”
เคนกระพริบตางุนงง
“คนเขาพูดกันว่าเจ้าบ้าไปแล้วจริงๆ เจ้าก็แค่ไอ้งั่งที่ชอบระบายอารมณ์กับคนอ่อนแอกว่า ใช่ไหม?”
เคนเริ่มตะคอกแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งบรรดาคนรับใช้ที่เดินผ่านไปก็เริ่มหยุดมอง แม้จะมีคนยืนดูมากขึ้น เคนก็ยังคงพูดจาดูหมิ่นกิสเลนไม่หยุด “ทำไมไม่ก้มหน้าเหมือนแต่ก่อนล่ะ? คิดว่าแกแข็งแกร่งแล้วรึไง แค่เพราะไปแพร่ข่าวลือว่าตัวเองชนะอัศวินได้”
กิสเลนนิ่งไม่ตอบ เขาพลันนึกถึงตัวเองในอดีต
‘เมื่อก่อนถ้าเขาด่าเราแบบนี้ เราคงซัดเขาไปแล้ว แต่ตอนนี้…เราคงโตขึ้นจริงๆ หลังจากต้องตายและกลับมามีชีวิตใหม่’
“เฮ้ ทำไมไม่ตอบ? อยากให้ข้าต่อยปากไหม?”
‘ใจเย็น เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปสนใจคำยั่วยุของเด็ก…’
“เฮ้ เจ้าคนโง่!”
ในวินาทีนั้นเอง มือขวาของกิสเลนพุ่งออกไปดุจสายฟ้า
ตุบ!
“อั่ก!”
เคนจับหน้าตัวเอง รู้สึกงุนงงที่ถูกชกโดยไม่ทันตั้งตัว กิสเลนมองมือตัวเอ
