แฟรงค์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเคยได้ยินข่าวลือว่าทายาทหนุ่มแห่งเพอร์เดียมเป็นคนแปลกๆ แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเป็นจริงขนาดนี้
ถึงกระนั้น แฟรงค์ก็ไม่สะทกสะท้าน เขาเชื่อมั่นว่ากิสเลนไม่สามารถทำอะไรได้ ด้วยความที่ร่างกายของกิสเลนยังอ่อนแอและไร้ฝีมือในสายตาของเขา
“ดูเหมือนจะบ้าจริงๆ ตามข่าวลือ” แฟรงค์หันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้อง “รีบจัดการให้จบเถอะ”
คนทั้งสองเริ่มเดินตรงเข้าหากิสเลน
เอเลน่าถอยหลังออกไปเล็กน้อยอย่างลังเล แต่เธอยังยืนอยู่ที่เดิมด้วยความห่วงใย เธอกลัวจนแทบพูดอะไรไม่ออก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะร้องเรียกชื่อพี่ชายของเธอด้วยความหวาดหวั่น
“พี่… พี่ชาย!”
แม้ความกลัวจะรุนแรงเพียงใด แต่เธอก็ไม่สามารถหนีไปได้จริงๆ เอเลน่าจึงได้แต่มองกิสเลนอย่างสิ้นหวัง
ขณะที่พวกเขาใกล้เข้ามา กิสเลนก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงต่ำแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
“ในที่สุด… ข้าก็ได้เจอพวกเจ้าอีกครั้ง”
“อะไรนะ?”
“ข้าคิดถึงพวกเจ้ามากเหลือเกิน ทุกๆ วันข้าเฝ้าฝันถึงวันนี้”
หนึ่งในคนที่กำลังจะเข้ามาจัดการกิสเลนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองแฟรงค์ด้วยความงุนงง
แฟรงค์เพียงแค่ส่งสัญญาณให้จัดการต่อไป แต่ทันใดนั้นเอง กิสเลนก็พุ่งมือออกมาเร็วราวกับสายฟ้า คว้าคอของชายคนนั้นไว้แน่น
“อึก… อึก!”
ฉึก!
นิ้วของกิสเลนทะลุเข้าไปในลำคอของศัตรูฉีกขาดอย่างรุนแรง เลือดพุ่งกระเซ็นออกมาจนเปื้อนเสื้อของเขา
“อั่ก… อึก…”
