“การตัดหัวมันเกลื่อนเกินไป ทำลายร่างมันทั้งร่างไปเลย ให้ท่านเคานต์เพอร์เดียมได้เห็นแล้วโมโหสุดขีด ทำให้มันทุกข์ทรมานให้ได้นานที่สุด ยิ่งดิ้นด้วยความเจ็บปวดเท่าไหร่ยิ่งดี”
“เข้าใจแล้ว”
เสียงดัง “ตึง” ก้องขึ้นในหัวใจของกิสเลน ความทรงจำอันเจ็บปวดที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดชีวิตก็ผุดขึ้นในจิตใจ ภาพร่างอันยับเยินของเอเลน่าที่ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ภาพนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขา เขาร้องไห้และโกรธแค้นเมื่อได้เห็นศพของเธอ
ภาพสุดท้ายของเอเลน่าถูกจารึกลงในใจเขาอย่างลึกซึ้งจนไม่สามารถลืมได้ ไม่ว่าจะยามตายหรือยามฟื้นคืนชีพขึ้นมา
‘ข้าไม่เคยลืม ไม่แม้แต่ครั้งเดียว’
เลือดพลุ่งพล่านขึ้นมาที่หัวของเขา ใบหน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความโกรธสุดขีด
ไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาโมโหขนาดนี้คือเมื่อไหร่ ความตื่นเต้นก่อนการต่อสู้นั้นอันตราย แต่กิสเลนกลับยอมปล่อยให้ตัวเองถูกครอบงำด้วยอารมณ์รุนแรงนั้น มือของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย ขณะที่ลมหายใจถี่ขึ้น
แฟรงค์ที่เห็นท่าทีนี้ก็แสยะยิ้ม
‘ช่างเป็นมือสมัครเล่นเสียจริง’
แค่เห็นมือที่สั่นของเขา แฟรงค์ก็ดูออกว่าทักษะของกิสเลนนั้นยังต่ำต้อย แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกติดใจเล็กน้อย
‘แต่เขากำลังยิ้ม?’
แม้ในสถานการณ์เช่นนี้ ริมฝีปากของกิสเลนกลับยิ้มแสยะออกมา และในดวงตาของเขามีประกายความบ้าคลั่งที่ไม่อาจเข้าใจได้
