เห็นกิสเลนกำลังจะพูดอะไรอีก เบลินดาก็รีบขัดจังหวะทันที
“…ไม่ใช่แบบนั้น”
นางก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างหู
“นายน้อยรู้ตัวใช่ไหมว่าตอนนี้สถานการณ์อันตรายมาก ถ้าพวกแม่บ้านได้ยินเรื่องนี้ไป ท่านอาจจะโดนขังจริงๆ ก็ได้นะคะ”
“….”
กิสเลนพยักหน้ารับอย่างยอมจำนน จริงดังที่นางพูด ด้วยชื่อเสียงที่ย่ำแย่เช่นนี้ การทำให้คนเชื่อได้มันยากจริงๆ
“ว่าแต่ ที่นี่คือที่ไหนกันแน่?”
“จะเป็นที่ไหนไปได้ ก็ห้องของท่านสิคะ แต่ยังไงก็ดีใจที่ท่านฟื้นแล้ว”
เขามองไปรอบๆ อีกครั้ง เป็นฉากที่เขาจำได้อย่างดี
สถานที่แห่งนี้ทั้งคุ้นเคยและปลุกความทรงจำมากมาย นี่คงเป็นห้องที่เขาเคยใช้ตอนยังเด็ก
ขณะที่เขากำลังซึมซับบรรยากาศที่แสนคิดถึง เบลินดาก็พูดต่อ
“ดูเหมือนว่าท่านจะปลอดภัยแล้ว… แต่ท่านเหงื่อออกมาก ควรไปอาบน้ำก่อนนะคะ”
นางหมุนกระดิ่งทองคำบนโต๊ะ
กริ๊ง กริ๊ง
ทันใดนั้น แม่บ้านสองสามคนก็รีบเข้ามาในห้อง
“เตรียมอ่างน้ำให้นายน้อยเดี๋ยวนี้”
“ค่ะ ท่านหัวหน้าแม่บ้าน”
แม่บ้านพากันล้อมรอบกิสเลน เตรียมจะพาเขาไป
“เอ๊ะ? เอ๊ะ?”
กิสเลนทำหน้าเหวอขณะที่ถูกลากตัวออกไป
*****
หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว กิสเลนก็ยืนอยู่หน้ากระจกอีกครั้ง
ภาพสะท้อนในกระจกชัดเจนกว่าตอนมองในน้ำ ราวกับภาพจริงที่จับต้องได้
’…ข้าแทบไม่อยากเชื่อเลย’
