กิสเลน งงงันชั่วขณะกับคำว่า “นายน้อย” จึงขมวดคิ้วและพูดว่า
“นายน้อยงั้นเหรอ? เจ้ากำลังเข้าใจผิดคิดว่าราชาแห่งทหารรับจ้างผู้นี้เป็นนายน้อยเจ้าเนี่ยนะ? แล้วเจ้ากล้าดียังไงมาขังข้าไว้ที่นี่?”
ฮ่าๆๆ ราชาบ้าราชาบออะไรครับ? ท่านกำลังทำตัวเป็นพระราชาอีกแล้วหรอ? คราวนี้ไม่พอใจเรื่องไหนอีกล่ะ?”
ท่วงทำนองหงุดหงิดของทหารทำให้กิสเลนรู้สึกหงุดหงิดชั่วขณะ เขาพูดความคิดที่แท้จริงออกมาโดยไม่รู้ตัว
“…ข้าไม่ชอบอยู่ที่นี่”
“อ้าว ไม่อยากอยู่ก็กลับไปสิครับ! หลับไปแบบเมื่อกี้ก็ดีอยู่แล้ว จะรีบตื่นมาทำไมครับเนี่ย?”
“เอ๋? อยากกลับก็กลับ? เจ้ากำลังบอกข้าว่าคนอย่างเจ้ามีอำนาจปล่อยตัวข้างั้นเหรอ?”
“จะบ้าเหรอ! อำนาจอะไรกัน! ท่านตามพวกเรามาเองไม่ใช่หรือ? ท่านสามารถไปได้ทุกเมื่อที่ต้องการ!”
น้ำเสียงนั้นจริงใจเกินกว่าจะเป็นการแสดง มีเพียงตอนนั้นเองที่กิสเลนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงถามอย่างออกไปว่า
“…..นี่เราอยู่ที่ไหนกันเหรอ”
“โถ่ นายน้อย เราออกมาล่าพวกออร์คที่บุกรุกมาใกล้ๆกับปราสาทไงครับ“
เขารู้สึกเหมือนจะจั๊กจี้ท้ายทอยของเขา ราวกับความทรงจำที่พยายามจะผุดขึ้นมา
“…แล้วนี่เจ้าระงับพลังมานาของข้าได้ยังไง?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารก็หัวเราะอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“พลังมานาอะไรกัน? ท่านยังไม่เคยฝึกฝนด้วยซ้ำ ท่านรู้หรือเปล่าว่าพลังมานาคืออะไร?
“…”
