กิสเลนถอยหลังหนึ่งก้าว ตกใจกับใบหน้าของตัวเอง เขาค่อยๆ มองลงไปในอ่างน้ำอีกครั้ง นั่นยิ่งทำให้เขาตกใจมากขึ้นอีก
แน่นอนว่าท่านน้อยเป็นชายหน้าตาดี แต่การตกใจกับใบหน้าตัวเองขนาดนี้ดูจะมากเกินไป เข้าชมตัวเองเกินไปแล้ว
แต่กิสเลนกำลังยุ่งกับการสำรวจเงาสะท้อนของตัวเองมากเกินกว่าจะสนใจความคิดของทหาร
“…ข้าดูอ่อนวัยลงใช่ไหม?”
ไม่ว่าจะตรวจสอบกี่ครั้ง ข้าก็ดูไม่แก่ไปกว่าช่วงปลายวัยรุ่น นี่อาจเป็นความฝันหรือ? กิสเลนหยิกแขนตัวเองเบาๆ ความเจ็บแปลบทำให้เขาหลุดจากภวังค์
‘มันไม่ใช่ความฝัน!’
งั้นความทรงจำที่ได้เป็นราชาแห่งทหารรับจ้างเป็นความฝันหรือ? เขาส่ายหัวในใจ มันชัดเจนและโหดร้ายเกินกว่าจะเป็นความฝัน
‘มันไม่อาจเป็นความฝันได้’
ทุกประสาทสัมผัสกำลังบอกว่าสถานการณ์นี้เป็นเรื่องจริง ทุกอย่างเป็นความจริง ไม่ใช่ความฝัน ข้าได้ย้อนกลับมาในอดีตพร้อมความทรงจำของชีวิตในอนาคต
“ฮ่า!”
ด้วยสีหน้างุนงง กิสเลนมองทหารแล้วเอามือปิดปาก เครื่องแต่งกายและเครื่องหมายของทหารเป็นของที่ดินเฟอร์เดียมอย่างไม่ต้องสงสัย
กิสเลนชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่ทหาร ริมฝีปากของเขาขยับโดยไม่มีเสียงออกมาจนกระทั่งในที่สุดก็เปล่งคำชื่นชมออกมาหนึ่งคำ
“ว้าว”
ทหารถอนหายใจ มองขึ้นไปบนเพดานด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
“โปรดกินอาหารแล้วกลับปราสาทเถอะ วันนี้ท่านดูอาการหนักนะ”
ทหารหันหลังเตรียมจะไป แต่กิสเลนรีบคว้าตัวเขาไว้
