ูกย่อม ๆ เอาไว้และเดินทีละก้าวไปทางโลงศพทองแดง
เขาต้องการไปให้เร็วกว่านี้แต่ไม่สามารถทำได้เพราะน้ำหนักมหาศาลของกระเป๋า
เขาแทบจะเดินไม่ไหว อย่าว่าแต่วิ่งเลย เขาโซเซไปมาระหว่างทาง
ในที่สุด เขาก็ไปถึงโลงศพทองแดงและเหลือเวลาอีกไม่ถึงสองนาที
“โชคดี ยังพอมีเวลา!”
หลังจากเหลือบมองเร็ว ๆ ไปที่เวลาที่ยังเหลืออยู่ จีหรานก็หยุดอยู่หน้าโลงศพทองแดงและดึงเอาน้ำยาที่เขาเก็บเอาไว้ตั้งแต่เริ่มดันเจี้ยนออกมา
[ชื่อ: น้ำยาประโลมใจ]
[ชนิด: ยาน้ำ]
[Rarity: ดีมาก]
[Attributes: เมื่อกินลงไป ผู้กินจะสามารถรักษาสภาวะจิตใจสงบเอาไว้ได้นานเก้าสิบวินาที]
[เงื่อนไขการใช้งาน: ไม่มี]
[หมายเหตุ: มันสามารถต้านทานผลของความกลัวอันรุนแรงได้ แต่ว่าไม่ได้นับว่ามีภูมิต้านทานโดยสมบูรณ์!]
…
จีหรานดื่มน้ำยาราคาสามพันแต้มลงไปในอึกเดียว
หลังจากกินแล้ว เขาก็ผลักเปิดฝาโลงศพทองแดง
เสียงหัวใจเต้นชัดขึ้นทุกวินาที และเมื่อฝาเปิดออกจนสุด มันก็เริ่มดังราวกับตีกลองใหญ่ ๆ เสียงก้องอยู่ในหูจีหราน กระทั่งหัวใจของเขาเองยังเริ่มเต้นพ้องไปกับมันด้วย
หัวใจของจีหรานและหัวใจที่ในโลงศพเต้นเป็นจังหวะเดียวกันไปแล้ว ความรู้สึกหายใจไม่ออกเริ่มก่อตัวขึ้นในอกจีหรานทันที สัญชาตญาณบอกให้เขาอ้าปากออกสูดลมหายใจลึก ๆ แต่เขาสูดอากาศเข้าไปไม่ได้เลย
มันเป็นผลของความหวาดกลัว!
แม้จะมี [น้ำยาประโลมใจ] จีหรานก็ยังทรมานกับผลของดีบัฟชนิดนี้ เขาไม่ได้ตระหนก และยังคา
