กทายเจ้ามาตลอดเลย 2567! แต่ให้เจ้าประหลาดใจมันสนุกกว่าว่ามั้ย?”
ทิกิยิ้มให้จีหรานและโบกอุ้งมืออวบ ๆ ให้เขา
จีหรานไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี ทั้งหมดที่เขาทำได้ก็คือหัวเราะแห้ง ๆ และพยักหน้า
พวกเขาแทบจะเมินเซอร์เดนก์ไป และเขาก็ดูไม่ยินดีนัก
“เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าสู้กับเจ้าเพราะนิโคเรอิอยู่แถวนี้หรือไง?” เขาพูดอย่างโกรธ ๆ
“แค่เพราะเรอิร่วมมือกับพวกเจ้าเพราะสิ่งนั้น เจ้าก็คิดว่าเจ้าสามารถทำอะไรอวดดีและไม่ต้องสนใครได้งั้นรึ?”
ทิกิหันหัวไปรอบ ๆ โดยไม่วางเท้าลง กรงเล็บแหลมยื่นออกมา
“อยากลองดีกับข้าหรือ เซอร์เดนก์? ข้าไม่ได้กินคนมาเก้าร้อยปีแล้ว! เรอิคงไม่ห้ามข้ากินขนมชิ้นสองชิ้นหรอก!”
ทิกิยังยิ้มขณะที่พูดคำเหล่านั้น
รอยยิ้มของมันเต็มไปด้วยอันตราย ใช่ อันตราย ไม่ใช่แค่การขู่
ทุกคนที่เห็นรอยยิ้มของทิกิย่อมไม่สงสัยเลยว่าเจ้าแมวสามารถทำได้ตามที่มันอ้าง
เซอร์เดนก์จ้องทิกิ และทิกิก็จ้องเขากลับ
บรรยากาศเงียบและสงบ เหมือนก่อนที่จะเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่
