“พี่เสิ่น ป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้ข้าต้องการ ท่านเสนอราคามาได้เลย!”
มีคนตะโกนขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นมีคนเปิดฉากเป็นคนแรก เสิ่นอวี้หมิงก็เพียงยิ้มแต่ไม่พูดอะไร คนอื่นๆ เองก็พอจะรู้ทันสถานการณ์ จึงพากันเอ่ยปากขึ้นมาบ้าง
“ใช่แล้ว ของชิ้นนี้มีมูลค่าไม่น้อย กฎเกณฑ์ข้อนี้ข้าเข้าใจดี พี่เสิ่นเสนอราคามาได้เลย”
“ไม่เลวเลย ผู้น้องเองก็สนใจป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้มากเช่นกัน”
“น้องเฉิน อย่าหาว่าพี่ชายคนนี้ปากมากเลยนะ ด้วยทรัพย์สินของเจ้า เกรงว่าคงไม่อาจซื้อป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้ได้หรอกมั้ง?”
“หึหึ ไม่ปิดบังพี่ชาย ป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้ข้าซื้อไม่ไหวจริงๆ แต่ป้ายคำสั่งมังกรชาดหนึ่งชิ้นมีโควตาสำหรับเข้าสู่ตำหนักเซียนมังกรชาดถึงเก้าที่นั่ง หากใครซื้อป้ายชิ้นนี้ไป ข้าก็สามารถยอมจ่ายในราคาสูงเพื่อขอซื้อโควตาสักหนึ่งที่นั่งจากเขาได้ไม่ใช่หรือ?”
“เอ่อ… พูดมีเหตุผล ซื้อป้ายคำสั่งมังกรชาดทั้งชิ้นไม่ไหว แต่ถ้าซื้อแค่โควตาเดียวก็ยังพอไหว”
……
เสิ่นอวี้หมิงผู้นี้จงใจทำแบบเมื่อครู่นี้สินะ?
สีหน้าของกู้หย่วนดูพิลึกพิลั่นเล็กน้อย
