เสิ่นอวี้หมิงจงใจโยนเรื่องหญ้าโลหิตหงสาออกมาก่อน เพื่อกระตุ้นความสนใจและกิเลสความปรารถนาของผู้คน จากนั้นก็ฉวยโอกาสนำป้ายคำสั่งมังกรชาดออกมาขาย ช่างมีสัญชาตญาณความเป็นพ่อค้าอยู่ไม่น้อยเลยจริงๆ
ทว่าจุดนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีเพียงกู้หย่วนคนเดียวที่มองออก อันที่จริงผู้คนมากมายที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ต่างก็มองออกเช่นกัน แต่กลับไม่มีผู้ใดแสดงท่าทีผิดปกติออกมาเลย ซึ่งนั่นทำให้กู้หย่วนประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะตระหนักได้ในเวลาต่อมา
เกรงว่าเรื่องทำนองนี้คงเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ทั่วไป และคงเคยเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งในอดีต
ยิ่งไปกว่านั้น ป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้ก็เป็นที่ดึงดูดใจสำหรับคนส่วนใหญ่ที่นี่จริงๆ
ท้ายที่สุดแล้ว ของอย่างป้ายคำสั่งมังกรชาดมีจำนวนจำกัด ต่อให้เป็นสำนักบำเพ็ญเพียรขนาดใหญ่อย่างยอดเขาโอสถหรือนิกายกู่เสิน ก็หนีไม่พ้นความจริงข้อนี้
ตามที่กู้หย่วนรู้มา หากรวมป้ายคำสั่งมังกรชาดที่เซี่ยมิ่งหยางบังเอิญได้มาด้วย ยอดเขาโอสถก็มีโควตาทั้งหมดเพียงยี่สิบเจ็ดที่นั่ง และในยี่สิบเจ็ดที่นั่งนี้ ยังต้องหักโควตาของเซี่ยมิ่งหยางออกไปหนึ่งที่นั่ง จึงเหลือเพียงยี่สิบหกที่นั่งเท่านั้น
