“ทุกท่าน นี่คือสหายเต๋ากู้หย่วน เชื่อว่าสหายเต๋าทุกท่านน่าจะเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขามาบ้างไม่มากก็น้อย”
เสิ่นอวี้หมิงกล่าวแนะนำกับผู้คนด้วยรอยยิ้ม
“พี่เสิ่นชมเกินไปแล้ว”
กู้หย่วนลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะต่อทุกคน
“ข้าน้อยกู้หย่วน คารวะสหายเต๋าและศิษย์พี่ทุกท่าน”
กล่าวจบ เขาก็นั่งลงดังเดิม
ปฏิกิริยาของผู้คนแตกต่างกันออกไป บางคนเหยียดหยาม บางคนเรียบเฉย บางคนส่งยิ้ม บางคนเมินเฉย และบางคนก็พยักหน้าตอบรับเล็กน้อย
สำหรับเรื่องนี้ กู้หย่วนไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
การที่เขามาในวันนี้ เดิมทีก็ไม่ได้มีจุดประสงค์ที่แน่ชัดอะไรนัก หากจะบอกว่ามี ก็คงเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นว่าเสิ่นอวี้หมิงเชิญเขามาร่วมงานเลี้ยงเพื่ออะไรกันแน่
และถือโอกาสนี้ มาทำความรู้จักกับบุคคลที่มีชื่อเสียงทัดเทียมกับหลี่ฉางเซิงและจี้ชางไห่ผู้นี้ด้วย
ทว่าในตอนนี้ เมื่อได้เห็นผู้คนมากมายอยู่รอบด้าน เขาก็พอจะมองออกลางๆ แล้วว่างานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่อสิ่งใด
