“งั้นหรอครับ แล้วพวกพี่จะไปรถของพวกพี่เองหรือไปรถของผมละครับ”รามกล่าวถาม
“ห๊ะ! นั่นรถมึงหรอวะไอ้ราม มึงตอบกูมาเดี๋ยวนี้มึงไปทำอะไรผิดกฏหมายรึปล่าว” การินเขย่าตัวของรามกล่าวถามด้วยความสงสัย
“ปล่อยกูโว้ย! เงินกูนี่แหละไม่ใช่เงินผิดกฏหมายเว้ย!” รามดันตัวของเพื่อนรักของเขาออกพร้อมกล่าวตอบข้อสงสัยออกไป
การินเองไม่อยากจะเชื่อซักเท่าไหร่แต่ก็ไม่ซอกไซส์ถามเพิ่มเขาเข้าใจว่าทุกคนย่อมมีความลับเป็นของตัวเอง แม้แต่เขาก็ยังมีเรื่องที่ปกปิดรามไว้เหมือนกันเพราะงั้นเองเขาจึงไม่ได้คาดคั้นถามอะไรให้มากความ
“เอาละ ๆ งั้นไปรถของรามก็ได้” อดิเรกตัดสินใจแทนทั้งหมดซึ่งทุกคนก็พยักหน้าตอบรับ รามเปิดประตูหน้าเข้าไปนั่งข้างคนสันส่วนคนอื่น ๆ ก็นั่งด้านหลังรถ คมสันที่เห็นว่าทุกคนนั่งครบแล้วเขาจึงขับรถออกไปทันที
ใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึงซอยที่รามพักอาศัยอยู่กับพ่อของเขา โชคดีที่ซอยนี้รถใหญ่สามารถขับสวนกันได้อย่างสบาย ๆ “ถึงแล้วครับรุ่นพี่” คมสันขับรถมาจอดที่หน้าอาคารที่รามบอกกับเขา มันเป็นอาคารสองคูหา ดูจากลักษณะภายนอกแล้วสภาพอาคารยังคงสมบูรณ์อาจจะมีรอยร้าวของกำแพงเล็กน้อยแต่สภาพโดยรวมถือว่าใช้ได้
