“เอาละครับในตอนนี้ก็มีแค่คนที่เกี่ยวข้องเท่านั้นแล้วซินะ ก่อนอื่นเลยรุ่นพี่ไปทำอีท่าไหนถึงสาวมาถึงตัวผมได้เนี่ย” รามกล่าวถามทั้งดีแลนและอดิเรกออกไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวน
“แหะ ๆ ขอโทษนะน้องราม” ดีแลนเป็นคนแรกที่กล่าวขอโทษออกมา
“พี่ด้วย เห้อ~ รู้งี้ไม่ใช้กับพ่อก็ดีหรอก” อดิเรกกล่าวต่อจากดีแลนพร้อมบ่นออกมาแน่นอนว่าอดิศรทำการเขกกระบานอดิเรกไปครั้งหนึ่งด้วยความหมั่นใส่ “นี่พ่อเอ็งนะโว้ย!”
“อูย~ เขกมาได้เจ็บนะพ่อยังไงพี่ก็ขอโทษด้วยนะรามแต่พี่สาบานเลยว่าพี่ไม่ได้พูดอะไรออกไปแม้แต่นิดเดียว” อดิเรกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“คร๊าบ ๆ รู้แล้วพี่ แล้วคุณลุงจะเอาสิ่งนั้นไปทำอะไรงั้นหรอครับ” รามกล่าวถามออกไปด้วยน้เสียงที่จริงจังไอเทมที่เขามีอยู่นั้นหากนำไปใช้ในทางที่ผิดละก็หายนะได้บังเกิดขึ้นแน่ ๆ
“ภรรยาของข้าเอง”ในคราวนี้อดิศรไม่ได้มีท่าทางที่สบาย ๆ ดังเคยแต่กลับแผ่ความน่าเกรงขามออกมาจนรามสามารถรับรู้ถึงมันได้
“เดี๋ยว ๆ กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่เนี่ยห๊ะ กูงงไปหมดแล้ว แล้วแกไอ้ศรไอ้สิ่งนั้นมันคืออะไรกันแน่วะ พูดกันรู้แค่สามคนใครจะไปรู้วะใช้มั้ยไอ้ดีแลน”
