“เอ่อ…ผมกูรู้เหมือนกันว่าที่คุยกันอยู่คือเรื่องอะไรมีแต่พ่อคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องนั่นแหละ ง่าย ๆ คือพ่อเป็นคนนอก” ดีแลนกล่าวกับพ่อของตัวเองออกไป รามเหมือนเห็นหูและหางของวีนัสตั้งขึ้นและตกลงในเวลาเดียวกันจึงทำให้รามเกือนกลั้นขำไว้ไม่อยู่
“เอาละครับ ๆ ผมไม่รู้หรอกว่าพวกลุงไว้ใจได้มากน้อยแค่ไหน เอาเป็นว่าผมของที่ลุงอดิศรกล่าวขอครับ” รามกล่าวออกไปด้วยรอยยิ้ม
“บอกราคามาได้แม้แต่หุ้นส่วน 50 ของบริษัทฉันก็ให้ได้หากมันทำให้ภรรยาของข้าฟื้นขึ้นมา” ดวงตาของอดิศรแปลเปลี่ยนจากสีน้ำทะเลเป็นสีแดงเลือดอย่างลืมตัวจนวีนัสต้องสะกิดเตือน
“ไม่เห็นอะไรใช่มั้ย” อดิศรที่รู้สึกตัวจึงกล่าวถามรามออกไป ส่วนรามก็ยังคงนั่งยิ้มอยู่
“เห็นเต็มตาเลยละครับ ดวงตาของแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์”สิ่งเสียงคำกล่าวของรามราวกับบรรยากาศภายในห้องติดลบทันที
“แกเป็นใครกับแน่!” อดิศรเตรียมจะเข้ามาปิดปากราม วีนัสเอวก็ด้วยเพราะเรื่องพวกนี้เขาห้ามให้มนุษย์รับรู้ถึงการมีตัวตนเป็นอันขาด
