“โอ้? ใจเย็น ๆ เจ้าหนูค้างคาวและก็เจ้าด้วยนั่งลงซะ!” เฟลที่ปรากฏตัวขึ้นมาจับกงเล็บของของอดิศรไว้ก่อนจะใช้ดวงตาสีเหลืองทองมองไปที่วีนัสก่อนจะสั่งให้นั่งลง
‘บ้าน่า! ทำไมขยับตัวไม่ได้ แล้วไอ้ดวงตาสีทองสั่นมันคืออะไรกันแน่!’ วีนัสได้แต่สับสนมึนงงก่อนจะหันไปมองลูกของเขาที่นั่งดื่มน้ำอย่างสบายใจรวมถึงลุกของอดิศรด้วยนั่นทำให้เขารู้สึกแปลกใจมาก
“อัก!” อดิศรกลายร่างเป็นค้างความเพื่อให้หลุดตฝจากการจับกุมก่อนจะไปยืนข้าง ๆ อดิเรก “แกไม่คิดจะช่วยพ่อสู้หน่อยหรือไง!”
“ไม่อ่ะ ไม่จำเป็นเพราะน้องรามรู้ตัวตนของพวกผมตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้ว แถมพ่อลองคิดดูถ้าน้องรามต้องการให้เราตายก็คงง่ายนิดเดียวโดยที่พ่อยังไม่รู้ตะวด้วยซ้ำ” อดิเรกอธิบายให้พ่อของตัวเองรับรู้
“อดิศรเมื่อได้ลองฟังคำพูดของลูกชายก็เริ่มคิดได้ก่อนจะนั่งลงพร้อมกับสายตาที่ไม่วางใจรามอยู่ดีแล้วยิ่งคนที่อยู่ดี ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมายิ่งทำให้เขาเริ่มเครียดอย่างช่วยไม่ได้
“ขอบคุณมากครับลุงเฟล ว่าแต่ลุงเถอะดื่มมาอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย” รามหันไปหาเฟลพร้อมกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย
