ราวกับเวลาทั้งหมดหยุดนิ่งการทะเลาะกันราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเมื่อพบรถหรูหลากหลายคันมาจอดที่หน้าโรงเรียนแห่งนี้
“เชิญนายน้อยและนายท่านขอรับ” พ่อบ้านเดินลงมาเปิดประตูหลังก่อนจะปรากฏคนสองคนเดินลงมาจากรถ คนหนึ่งคือคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี อดิเรก ประธานนักเรียนส่วนอีกคนคือประธานบริษัท A.G Group
“โอ้ ยังไม่ตายอีกหรอวะไอ้อดิศร” ชายอีกคนที่มีผมสีทองสวมชุดสูทเดินมาทักทายอดิศรหลังจากก้าวลงจากรถ
“ยังปากหมาเหมือนเดิมเลยนะมึงไอ้วีนัส” อดิศรกล่าวเสียงเรียบพร้อมปลายตามองวีนัสและลูกชายของเขาดีแลน
“มึงมาทำอะไรที่นี่วะ ได้ข่าวว่าโดนพวกนั่นนิแล้วมึงรอดมาได้ไง” วีนัสกล่าวถามแม้น้ำเสียงจะดูเหมือนล่อเล่นแต่ก็แฝงด้วยความเป็นห่วงเพื่อนเหมือนกัน
“อ่าห์ความจริงกูน่ะต้องตายไปแล้วแต่ว่าพอดีลูกชายข้าได้ของดีมาแถมไม่ยอมบอกด้วยว่ามาจากไหนจนต้องตามมาส่งถึงโรงเรียนนี่ไง ว่าไงจะบอกพ่อได้ยังว่าได้เจ้านั่นมาจากไหนอดิเรก” อดิศรกล่าวถามลูกชายของตนออกไป
