“อูย~ ยังเท้าหนักเหมือนเดินเลยนะยัยป้าเนี่ย อะจ๊าก!” เสือพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะร้องจ๊ากเพราะมีมีดเฉียดหน้าเขาไปติดผนังด้านหลังพร้อมกับสายตาไม่เป็นมิตรจากจิ้งที่นั่งอยู่
“อ่ะ เออ คะคนสุดท้ายที่นั่งต่อจากจิ้งชื่อ หาญ ครับ” เสือแนะนำคนที่เขาพามาจนครบทุกคนแล้ว ส่วนรามก็คลุ้มคิดเล็กน้อย
“พี่เสือ ผมรู้นะว่าพี่ต้องการอะไร แต่ว่าผมตอนนี้ยังไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น” รามกล่าวออกไปตามความคิดของตัวเอง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าทุกคนที่เสือพามานั้นต่างเป็นสุดยอดในด้านต่าง ๆ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชื่อจิ้งรามคาดว่าน่าจะเป็นนักฆ่าหรือไม่ก็อดีตผู้บรรชาการหญิงแน่ ๆ
“แต่ว่า…” เสือกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของรามพร้อมกับมองไปยังเพื่อนที่เขามาด้วยเขาคิดว่าพวกนั้นต้องไม่พอใจรามแน่ ๆ แต่ผิดคาดเพราะรอยยิ้มประดับบนใบหน้าของเพื่อนทั้งสามที่เขาพามา
“ไม่คิดซักนิดเลยหรอครับ คุณราม” คมสันกล่าวออกไปด้วนน้ำเสียงที่ไม่คาดหวังเท่าไหร่
