รามเดินมาถึงหน้าห้องพักของเขาแต่ทว่าเขาก็ยังไม่ก้าวเข้าไปในห้อง รามในตอนนี้ไม่รู้จะพูดกับพ่อของเขายังไงดี ใจหนึ่งก็โกรธที่พ่อของเขาไม่ยอมบอกอะไรซักอย่าง ส่วนอีกใจหนึ่งก็รู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำให้พ่อของเขาคิดมากขนาดนั้น “เอาวะยังไงนั่นก็พ่อกู” รามปลุกใจตัวเองก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง
“กลับมาแล้วครับ” ห้องที่โหวงเหวงว่างปล่าวนั้นมันทำให้รามปวดใจเป็นอย่างมาก ในเวลานี้พ่อของเขาต้องกลับมาถึงบ้านแล้วแต่ว่าภายในห้องกลับไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว รามเดินไปเปิดสวิตช์ไฟทำให้ภายในห้องนั้นสว่างขึ้นมา ก่อนจะเดินไปที่ครัว เมื่อเดินมาถึงเขาก็เห็นอาหารที่ถูกครอบไว้พร้อมกับโน๊ตใบหนึ่ง
“เดี๋ยวพ่อกลับมาลูกกินข้าวก่อนเลยนะ” รามอ่านโน๊ตนั้นก่อนจะเปิดฝาครอบออกทำให้เห็นอาหารที่พ่อของเขาเตรียมไว้ให้ แกงมัสมั่น คั่วกลิ้ง ไข่เจียวหมูสับ ทุกอย่างล้วนเป็นอาหารโปรดของรามทั้งนั้น รามยิ้มขึ้นก่อนจะปิดฝาครอบไว้ดังเดิมเพราะเขาต้องการคุยและกินข้าวพร้อมกับพ่อของเขา รามลุกขึ้นก่อนจะเดินไปเปิดโทรทัศน์ดูหนังรอวศินไปเรื่อย ๆ
