“ผมในตอนนี้ยังไม่มีความจำเป็นต้องรับคนเพิ่มครับ และที่สำคัญผมไม่ได้มีอำนาจมากขนาดที่จะสามารถคุ้มครองพวกคุณจากองกรณ์ที่พยายามตามล่าพวกคุณได้หรอกครับ แล้วแถมพวกคุณยังพาพวกนั้นมาด้วยยังไม่รู้ตัวหรอ” รามกล่าวออกไปด้วยรอยยิ้มส่วนทั้งสี่ที่ได้ยินคำพูดของรามก็ตกใจเพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะรู้เรื่องพวกนี้ด้วย
“เห้อ~ สีหน้าแบบนี้คงไม่เชื่อซินะครับงั้นลองไปที่ดาดฟ้ากัน” ว่าแล้วรามก็เดินออกจากห้องนำทางทั้งสี่ขึ้นไปดาดฟ้าอพาร์ทเม้นท์ เมื่อทั้งสี่มองลงไปด้านล่างก็หน้าซีดเพราะสิ่งที่คนตรงหน้ากล่าวนั้นเป็นความจริงด้านล่างนั้นเต็มไปด้วยกลุ่มติดอาวุธจำนวนประมาณ 30 กว่าคนได้ ในตอนนี้เสือเริ่มนึกเสียใจที่พาเพื่อนของเขามาหารามแถมยังนำความเดือดร้อนมาให้รามอีก
“ผะ ผมขอโทษครับนายน้อย ผมแค่ไม่อยากให้เพื่อนอยู่อย่างหลบ ๆ ซ้อน ๆ ก็เท่านั้นเอง” เสือคุกเข่าลงอย่างรู้สึกผิด ส่วนรามนั้นจ้องมองไปยังเสือด้วยสายตาที่ราบเรียมพร้อมปล่อยแรงกดดันออกไปทำให้อีกสามคนที่ยืนอยู่ต่างคุกเข่าลงโดยอัตโนมัติราวกับมีอะไรกดทับ
