“ไว้ผมบอกวันหลังแล้วกัน แล้วก็เรื่องต่อไปนี้อย่าไปเล่าให้ใครฟังเด็ดขาดไม่งั้นตาย!” รามกล่าวไม่ได้มองไปยังทั้งสามแต่กลับมองไปยังยอดตึกที่อยู่ไม่ไกลออกไป ดวงตาของรามเปลี่ยนเป็นสีเขียวซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของธาตุพฤกษา
แวมไพร์ที่ถูกส่งมาคุ้มครองรู้สึกเสียวสันหลังเมื่อจ้องมองไปยังบุคคลที่พวกมันต้องคุ้นครอง “อะไรกันความรู้สึกที่เหมือนตายไปแล้วนี่!”
“อิย้าห์~ แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ช่างเป็นสายตาที่เร่าร้อนอะไรเช่นนี้ ริสาอยากเข้าไปกัดคอแกร่ง ๆ นั่นเสียจริง”
“…..เห้อ~ จะตายแล้วยังจะมาหื่นอีก ทำไมนายน้อยต้องให้ข้ามาทำงานกับหล่อนด้วยเนี่ย” ชายเพียงหนึ่งเดียวที่ต้องรับทำหน้าที่นี้บ่นออกมาด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะจ้องมองดูว่าคนที่นายน้อยมันต้องคุ้มครองจะทำยังไงต่อไปกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
