“น่า เอาละยาที่ลูกบอกว่ารักษาได้ทุกโรคนี่มันจะจริงรึปล่าวพ่อลองดูหน่อยก็แล้วกัน”วศินกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมหยิบขวดยาสีฟ้าเปิดจุกออกพร้อมกระดกมันรวดเดียว รามที่เห็นว่าพ่อของเขายอมกินยาที่เขาปรุงขึ้นมาก็ยิ้มออกมาด้วยความสุขที่พ่อยอมเชื่อใจเขาและกินยานั่นไป
“พักผ่อนนะพ่อ” หลังจากที่วศินกินยาลงไปแล้วเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราทันทีรามเรียกเกรัสมาช่วยพยุงพ่อของเขาไปที่ห้องนอนเพื่อให้วศินได้พักผ่อนอย่างสบายใจ
เสร็จแล้วเราก็เดินมาจัดการของที่เขาเอาออกจากช่องเก็บของจำพวกผลไม้และเนื้อสดเข้าตู้เย็นไป ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลังจากที่รามเตรียมจะเข้าห้องไปทำการบ้าน
“คร๊าบ คร๊าบ” รามเดินไปยังประตูก่อนจะเปิดดูว่ามีใครมาหาเขา
“กลับมาแล้วครับนายน้อย” ชายในชุดสูทสีดำสนิทดวงตาคมฉายแววความเคารพรามอชุดสูทสีดำสนิทดวงตาคมฉายแววความเคารพรามอย่างถึงที่สุดกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มย่างถึงที่สุดกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
“….ใครอ่ะ?”
=====
** ห่างกันไม่นานรามก็ลืมเสือเสียแล้ว 55555 แค่เปลี่ยนชุดกับตัดผมเองนะนั่น