“แล้วมีใครบ้าง? ไว้ใจได้มากแค่ไหน?” วศินยังคงใจเย็นกล่าวถามต่อ แน่นอนว่าหากความสามารถของรามรู้ถึงหูรัฐบาลแล้วละก็ต่อให้ต้องสังหารทั้งรัฐบาลเขาก็จะทำโดยไม่ลังเลนี่คือความคิดของวศินที่ยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของรามอยู่แม้จะดูเหมือนโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแต่ในสายตาของเขารามก็ยังคงเป็นเด็กเป็นลูกที่เขาหวงแหนเช่นเดิม
รามที่ได้ยินคำถามจึงเล่าออกไปโดยไม่ปิดบังอะไรทั้งสิ้นนั่นทำให้วศินวางใจได้เปาะหนึ่งแต่ก็ยังคงกังวลอยู่ดี “ไม่ต้องกังวลหรอกครับพ่อ ทุกคนที่ผมบอกความลับของผมออกไปได้ทำพันธะสัญญากับผมแล้วหากพวกเจากล้าพูดเรื่องนี้ไปก็เท่ากับว่าทิ้งชีวิตแค่นั้นเอง”
“โอเคงั้นพ่อเชื่อใจเอ็งเจ้าราม แค่ก แค่ก แค่ก” วศินถอนหายใจด้วยความเหนื่อยก่อนจะไอออกมา รามจึงเดินไปลูบหลังพ่อของเขาด้วยความเร่งรีบ
วศิลเอามือที่ปิดปากออกก่อนจะหันไปลูบหัวรามด้วยสายตาที่อ่อนโยน “พ่อไม่เป็นไรหรอก”
“ไม่เป็นไรได้ไงพ่อดูดิไอออกมาเป็นเลือดแบบนี้เนี่ย” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
