“เห้อ~ ลืมถามเรื่องรีโนเวทอาคารเลยแหะ” รามบ่นออกมาเบา ๆ ก่อนจะหาที่ปลอดคนแล้วจึงเก็บบัตรและซองเอกสารเข้าช่องเก็บของไปก่อน ส่วนเสือก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง อยู่กับนายใหม่มันทำให้ตกใจแทบนับไม่ครั้งไม่ได้แล้วตอนนี้ รามหลังจากที่เก็บของเสร็จก็หันไปมองเสือที่ยังคงถือเงินของเขาอยู่อย่างปลอดภัย
“พี่เสือขอเงินหน่อยครับ” เสือที่ได้ยินเสียงของรามก็ได้สติก่อนจะยื่นซองเงินให้รามทันทีเพราะเขาไม่ใช้นิสัยในการหยิบของนายมาเป็นของตัวเอง เงินมากกว่านี้เขาก็เคยจับมาแล้วจะอะไรกับเงินแค่แสนสองแสน
รามรับเงินมาก่อนจะแบ่งเป็นสองส่วนเท่า ๆ กันรามเก็บแสงหนึ่งเข้ามิติส่วนอีกแสนก็ยื่นให้เสือไป “หมายความว่ายังไงครับนายน้อย” เสือรับเงินและกล่าวถามด้วยความงุนงง
“เงินเดือนของพี่ไง ผมรู้ว่าพี่ต้องจัดการอะไรบางอย่างถ้าแสนหนึ่งไม่พอก็บอกผมได้เดี๋ยวผมให้เพิ่ม แล้วก็นี่กำไลสวมมันไว้นะพี่มันเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าพี่คือคนของผมแล้ว”
เสือรับเงินกับกำไลมาด้วยมือที่ลั่นเทาก่อนที่เขาจะสวมกำไลอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย กำไลเมือ่ถูกสวมเข้าไปแล้วก็เปล่งแสงก่อนที่มันจะกลายเป็นรอยสักรูปสิงห์ที่ข้อมือของเสือ
