การสนทนาระหว่างรามและเฟลนั้นแทบไม่มีใครรู้เลยแม้แต่น้อย บนดาดฟ้าของอาคารคหกรรมร่างชายหนุ่มผมสีดำที่เริ่มแปลเปลี่ยนเป็นสีเงินเงา ดวงตาสีแดงพร้อมกับเขี้ยวที่งอกออกมา “รามงั้นซินะ ช่างเป็นมนุษย์ที่น่าสนใจเสียจริง ”
“แต่ผมไม่ได้ชอบผู้ชายนะครับรุ่นพี่อดิเรก” รามยืนพิงกำแพงที่อยู่ด้านหลังอดิเรกกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ขบขันเล็กน้อย
“….เห้อ~ ตอนแรกก็ว่าคิดไปเองตอนนี้คงยืนยันได้แล้วซินะ รามนายเป็นผู้ใช้เวทย์งั้นหรอ” อดิเรกยืนขึ้นเต็มส่วนสูงทำให้สายตาของทั้งรามและอดิเรกเผชิญกันตรง ๆ
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับรุ่นพี่ แต่ผมแปลกใจนะที่โลกของเรายังคงมีตัวตัวที่เป็นตำนานเรื่องเล่าอย่างแวมไพร์อยู่ด้วย” รามกล่าวออกไปด้วยความสงสัยและสนใจเรื่องรามของอดิเรก
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็แน่ละในโลกนี้ไม่ได้มีเพียงแค่มนุษย์หรอกนะ นั่นไงมาแล้ว” อดิเรกกล่าวพร้อมยิ้มจนเห็นเขี้ยวพร้อมกับปรากฏร่างของคนที่รามรู้จักเป็นอย่างดี “รุ่นพี่ดีแลน”
“!!! ไอ้รามทำไมเอ็งมาอยู่นี่! หรือว่าโดนไอ้ค้าวคาวนี่ล่อลวงมา!” ดีแลนตรงมาบังรามจากอดิเรกทันที
