“น้อย ๆ หน่อยไอ้พันทางน้องรามมาหาข้าด้วยตัวเองเฟ้ย! แล้วเองนี่จมูกไว้สมเป็นสุนัขจริง ๆ ”
“แกจะพูดอะไรก็คำถึงถึงสัญญาระหว่างโลกด้วยเฟ้ยไอ้อดิเรก หากเรื่องนี้รั่วไหลเดี๋ยวจะเหมือนเมื่อ 2,000 ปีก่อน” ดีแลนกล่าวเตือนอดิเรกออกไปโดยลืมไปว่ารามยืนอยู่ด้านหลังของเขา
“เอ่อ…รุ่นพี่ไม่ไปซ้อมหรอครับ” รามสะกิดดีแลนกัปตันทีมบาสของเขาไปเพราะดูเวลาแล้วอีกไม่ถึง 20 นาทีก็เริ่มซ้อมกันแล้ว ตอนนั้นเองที่ดีแลนเริ่มรู้สึกตัวว่าพวกเขานั้นไม่ได้อยู่เพียงสองคนแต่กลับมีรามรุ่นน้องของเขาอยู่ด้วย
“รามเรื่องนี้ห้ามพูดออกไปเด็ดขาดไม่งั้นอย่าหาว่าพี่ไม่เตือน” ดวงตาของดีแลนเปลี่ยนเป็นสีทองพร้อมกับหูและหางงอกออกมาเพื่อขู่ราม
“เอ่อ…ไอ้ดีแลนกูว่าไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกมั้งเพราะว่ารามนั้นเป็น… ตึง! พื้นที่ปิดกั้น!! อัก” อดิเรกทรุดตัวลงไปนอนกับพื้นดีแลนเองก็เช่นกัน ส่วนรามก็ยืนมึนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น
วูบ! คริสตัสสีฟ้าถูกมือของดีแลนบีบก่อนที่มันจะขยายตัวคลอบคลุมทั้งอาคารคหกรรมรวมถึงพื้นที่ใกล้เคีียง
