“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก บ้าเอ้ย! ดันมาเจอพวกนักล่าปีศาจอะไรตอนนี้ฟร๊ะ!” ทั้งดีแลนและอดิเรกกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อน
“โอ้? ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะจับได้ตั้งสองตัวเลยหุหุ” หญิงสาวในชุดโกธิคสีดำเดินผ่านอาณาเขตเข้ามาอย่างง่ายดายพร้อมในมือของเธอยังปรากฏดาบกางเขนขนาดใหญ่ที่มีไว้กำจัดปีศาจโดยเฉพาะ
“แก!นักล่าปีศาจ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้!” ดีแลนพยายามลุกนั่งก่อนจะกัดฟันกล่าวถามออกไป
“เอ๊ะ? ดิฉันก็มาเรียนซิคะ แต่ไม่นึกว่าจะมีปีศาจโสโครกอยู่ที่นี่ด้วย อ่าห์อย่างนี้พระผู้เป็นเจ้าต้องให้รางวัลดิฉันจากการกำจัดปีศาจพวกนี้เพื่อโลกที่สวยงามแน่ ๆ ”
‘พูดไรของเจ้าตัววะนั่น’ รามที่ยืนฟังอยู่พร้อมกับที่เขาจัดการลบกลิ่นอายตัวตนเรียบร้อยคิดในใจ
“ชิ! ช่างน่ารังเกียจเสียจริง หึหึ พวกนักล่าปีศาจกระจอกขนาดต้องใช้ของจำกัดพลังปีศาจด้วย น่าขำ” อดิเรกแยกเขี้ยวกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“จะพูดได้ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละค่ะ คงต้องให้พวกคุณไปพูดต่อในนรกแล้วนะคะ แด่พระผู้เป็นเจ้า” หญิงสาวคนนั้นง้าวดาบก่อนที่จะสะบั้นหัวของอดิเรกแต่ทว่า แกร้ง!
“แหม ๆ เป็นผู้หญิงที่บ้าดีเดือดเสียจริงนะครับ”
