ทั้งสองลุกจากที่นั่งแล้วเดินผ่านน้ำตาลไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองร่างบาง ส่วนน้ำตาลได้แต่ก้มหน้าเศร้าก่อนจะเดินกลับโต๊ะของตัวเธอเอง เธอเพียงหวังแค่อีกฝ่ายยังมีใจให้เธอแม้แต่เสี้ยวเดียวก็ยังดีแต่ในแววตาของอดีตแฟนของเธอนั้นกลับไม่หลงเหลือมันอยู่เลย จะมีก็เพียงแต่สายตาที่มองเธออย่างคนที่ไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยสนิทกัน มันทั้งอึดอัดและทรมานและยิ่งเรียนอยู่ห้องเดียวกันแล้วด้วยนั้นมันยิ่งซ้ำเติมในสิ่งที่เธอกระทำลงไปในครั้งนั้นอย่างดี
“น่าเบื่อว่ะ จะกลับมาทำดีด้วยทำไมวะทั้ง ๆ ที่แม่งกล้าทำกับมึงถึงขนาดนั้น” การินเดินออกจากห้องไปไกลก็บ่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคือง ๆ เล็กน้อย
“ช่างมันเถอะ ในตอนนี้กูกับเธอก็เป็นได้เพียงคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกันเท่านั้น ถ้าบอกให้กลับไปเป็นเพื่อนกันมันคงไม่เหมือนเดิมหรอกว่ะ แค่กูไม่ขอย้ายห้องก็เต็มกลืนแล้ว” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไร้เยื่อใย
“แต่มึงก็ใจเด็ดนะเว้ยเพื่อนที่ไม่ฟูมฟายเหมือนคนอื่น ๆ เนี่ย”
“บางครั้งต้องให้หัวใจรู้สึกเจ็บปวดบ้างมันเป็นรสชาติของชีวิตไงยิ่งเจ็บปวดมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งจดจำและเรียนรู้มันมากเท่านั้น”
