ปกติเวลาเช้าของรามและก็พ่อของเขาจะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยที่มีความสุขกับชีวิตในปัจจุบันแต่ทว่าวันนี้กลับกลายเป็นความอึดอัดและความตรึงเครียดแทน
“พ่อขอโทษที่ไม่ได้บอกลูก” วศินตอนนี้นั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามรามกล่าวออกไกด้วยความรู้สึกผิด
“ถ้าผมไม่ไปหาเจอพ่อก็ไม่คิดจะบอกผมเลยงั้นหรอครับ พ่อจะทิ้งผมอยู่คนเดียวงั้นหรอครับ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่สะอื้น
“พ่อ…” วศินไม่สามารถกล่าวอะไรออกไปได้อีกเขามีคำมากมายที่จะพูดออกไปให้ลูกของเขาเข้าใจแต่ทว่ามันจุกอยู่ในอกของเขา
“แล้วพ่อไม่คิดรักษาเลยหรอครับพ่อ” รามกล่าวถามออกไปด้วยความสงสัยเพราะถึงแม้ว่าจะเป็นขั้นที่ 3 แต่การแพทย์ในปัจจุบันก็ยังสามารถรักษาให้หายขาดได้อย่างแน่นอน
“ไม่ละพ่อไม่คิดจะรักษามัน รามฟังพ่อนะชีวิตของพ่ออยู่มามากพอแล้วการที่พ่อได้ดูเอ็งเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็มีความสุขที่สุดแล้วตอนนี้ เงินที่พ่อเก็บไว้เพื่อที่เอ็งจะได้เข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยดี ๆ ได้ พ่อจึงไม่คิดเอาเงินนั่นมารักษาตัวเอง” วศินกล่าวความคิดของตัวเองออกไปให้ลูกชายได้รับรู้ในตอนนี้เขาได้แต่บอกความจริงแก่ลูกของตัวเองไปเท่านั้น
