“…..ขอบคุณสำหรับความหวังดีครับพ่อ แต่ตอนนี้ผมไม่ต้องการ” รามกล่าวจบก็เดินไปหยิบกระเป๋านักเรียนของเขาโดยไม่แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย โกรธใช่ในตอนนี้รามโกรธพ่อของเขามาก รามกำลังจะบิดประตูออกจากห้องก็พูดออกไปอีกครั้ง “ผมเสียแม่ไปแล้วคนหนึ่งถ้าพ่อจะทิ้งผมไปอีกคนก็ตามใจพ่อ แต่ขอให้พ่อรู้ไว้ผมรักพ่อนะครับ” รามกล่าวจบก็เดินออกจากห้องไปทันที
ส่วนวศินเอามือนวดขมับอย่างสับสน ในตอนนี้เขาไม่รู้ต้องทำยังไงแล้วจะให้ไปผ่าดงกระสุนยังง่ายเสียยิ่งกว่าแก้ความขุ่นเคืองของรามลูกชายของเขาเสียอีก แผนการณ์ต่าง ๆ ที่เขาวางไว้ในตอนนี้ต้องถูกระงับโดยไม่มีกำหนด “พ่อขอโทษ”
‘เจ้าหนูมีอะไรจะถามข้างั้นรึ’ เกรัสที่พึ่งตื่นเพราะรามเรียกเขาจึงกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียเล็กน้อย
‘ครับลุง ผมอยากถามว่ายารักษาอาการผิดปกติสามารถรักษาโรคที่มีอยู่ในโลกของผมได้มั้ยครับ’ รามกล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่คาดหวัง
