‘หึ! บางครั้งเจ้าก็ฉลาดมากเกินบางครั้งก็โง่งมเสียยิ่งกะไรดี เอาเถอะยาที่เจ้าปรุงเล่น ๆ นั้นสามารถรักษาอาการผิดปกติหรือที่โลกของเจ้าเรียกว่าโรคภัยได้ทุกชนิดละนะ ส่วนยาฟื้นฟูก็ตามตัวของมัน แม้แต่แขนขาขาดก็สามารถงอกใหม่ได้’
รามที่ได้ฟังคำอธิบายของเกรัสก็คลุ้มคิดเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพราะตอนนี้พ่อของเขามีหนทางรักษาแล้วแถมหายขาดด้วย
“ออกไปจากหน้าร้านฉันเดี๋ยวนี้ไอ้ขอทานตัวเหม็น!” รามเหลือบไปมองเห็นขอทานไม่ซิคนจรจัดมากกว่ากำลังถูกป้าเจ้าของร้านข้าวมันไก่ทุบตีอย่างทารุณทั้ง ๆ ที่ก็เห็นว่าคนจรจัดนั้นไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลยแม้แต่น้อยเพราะแขนทั้งสองข้างถูกตัดขาดด้วน
‘โอ้เจ้านั่นชั่งเหมาะสมกับการเป็นนักรบเสียจริง’ เรนกล่าวกับรามออกไปพร้อมร่างโปร่งใสของเขาลอยอยู่รอบ ๆ ตัวของราม
‘หมายความว่ายังไงครับลุงเรน’
‘เจ้าดูแววตาของเจ้านั่นซิขนาดโดนกระทำขนาดีนั้นยังไม่ร้องขอความช่วยเหลือแม้แต่น้อยแถมแววตายังไม่สั่นไหวบ่งบอกได้ว่ามีประสบการณ์ในการต่อสู้ที่สูงแน่ ๆ แต่น่าเสีดายที่แขนดันด้วนซะแล้ว’ เรนกล่าวข้อสันนิษฐานของเขาออกไปด้วยน้ำเสียงที่มั้นใจ
