รามไม่ได้สังเกตุเลยว่าชายจรจัดที่รามรักษานั้นได้ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองแผ่นหลังของรามด้วยแววตาที่สับสน เขามองมือของตัวเองที่สามารถขยับได้อย่างใจก่อนจะหันไปเห็นกองผลไม้และโน๊ตเล็ก ๆ ที่รามทิ้งไว้ เขาหยิบโน๊ตนั้นขึ้นมาอ่านก่อนจะหันไปหยิบผลไม้กินด้วยความหิวโหย แม้จะสงสัยว่าเด็นคนนั้นใช้เวทย์มนต์อะไรกับเขาแต่ในเมื่อเด็กนั่นเป็นคนช่วยชีวิตเขาพร้อมกับมอบชีวิตใหม่ เขาก็สัญญาว่าจะปกป้องเด็กคนนั้นอย่างสุดใจในฐานะอดีตหน่วยรบพิเศษที่ถูกทรยศ “แต่ว่าผลไม้นี่ก็อร่อยจริง ๆ แหะ” ….
กลับมาที่รามตอนนี้เดินมาถึงหน้าโรงเรีบนเรียบร้อยแล้วแต่ก็มิวายตกเป็นเป้าสายตาของนักเรียนทั้งชายและหญิงด้วยเพราะบรรยากาศรอบ ๆ ตัวของรามนั้นแปลกไปดูดีขึ้น สุขุมและเยือกเย็นมากขึ้นก็ได้ “สวัสดีครับอาจารย์” รามวางกล่องมีดลงก่อนจะยกมือไหว้อาจารย์หน้าประตู
“โอ้นายอรรถพลไปทำอะไรทำไมอาจารย์รู้สึกเหมือนไม่ใช่เธอคนเดิมแล้วนั่นกล่องอะไรล่ะ?”
“กล่องมีดทำครัวครับพอดีผมลงเรียนวิชาคหกรรมด้วยครับอาจารย์”
“หืม? อย่างงี่เองขอบัตรที่ลงเรียนด้วยนะเดี๋ยวทำเรื่องขออนุญาตให้”
