‘แปลกจังวุ้ย วิ่งมาตั้งนานแล้วยังไม่รู้สึกปวดเมื่อยหรือเหนื่อยเลยแฮะ’ รามที่กำลังวิ่งรอบที่ 50 คิดในใจเพราะปกติเขาไม่ได้วิ่งอึดอะไรมากมายขนาดนั้น แต่เขาก็นึกได้ว่ากำลังขาของเขานั้นเทียบไม่ได้กับคนปกติแล้วตอนนี้ รามมองดูนาฬิกาข้อมือก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลา 6 โมงเช้าแล้ว รามจึงค่อย ๆ ลดความเร็วลงขนกลายเป็นเดินเร็วเพื่อปรับสภาพร่างกายหลังจากการออกกำลังกายหนัก
รามเดินไปยังก๊อกน้ำที่ก็มีไว้บริการล้างหน้าล้างตาจากเหงื่อที่ไหลออกมาจากการออกกำลังกาย ก่อนจะกลับห้องของเขาเพื่อเตรียมตัวไปเรียน แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันพุธซึ่งรามได้ลงเรียนวิชาคหกรรมไว้ด้วย
“อ่าว เจ้ารามไปวิ่งมางั้นหรอ” วศินเมื่อเห็นรามเข้ามาในห้องในขณะที่เขากำลังจะออกไปซื้อข้าวเช้าสำหรับสองพ่อลูก
“ครับพ่อ พอดีรู้สึกคึกขึ้นมานิดหน่อยน่ะครับ”
“เห~ แสดงว่าเมื่อคือไม่ได้ช่วยตัวเองใช้มั้ยเนี่ยถึงมีแรงตื่นไปออกกำลังการ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“โหยพ่อ! ผมยังหนุ่มนี่หน่าแรงดีไม่มีตกอยู่แล้วสองน้ำยังตื่นไปวิ่งไหว ว่าแต่พ่อเถอะเสื่อมรึยัง”
