“หน่อยไอ้ลูกคนนี้อย่างข้ายังฟิตปั๋งเว้ย! ไป ๆ ไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวพ่อมา” ว่าแล้ววศินก็ไล่รามไปอาบน้ำเพราะรู้สึกว่าเถียงยังไงก็ไม่ชนะลูกตัวเองเสียที
“คร๊าบ ๆ ” ว่าแล้วรามก็ถอดเสื้อไปไว้ที่ตะกล้าใส่เสื้อผ้า ส่วนวศินได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะทำหน้าเศร้าเล็กน้อยแล้วออกจากห้องไป เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดเพียงเสี้ยววิแต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาของรามได้
“แปลก” รามยังไม่เข้าไปอาบน้ำแต่ตรงไปที่ห้องของพ่อเขาก่อนเป็นอันดับแรก รามสังเกตุห้องด้วยความละเอียด “หืม? ซองจดหมายของโรงพยาบาล?” สายตาของรามดันไปเห็นซองสีน้ำตาลที่โผล่ให้เห็นเล็กน้อยเพราะที่นอนของวศินเป็นแบบปูพื้น ของรามก็เช่นกัน รามเอาซองจดหมายนั้นออกมาดูก็พบเป็นโรงพยาบาลที่พ่อของเขาไปตรวจสุขภาพทุกปี
รามลองแกะซองจดหมายพร้อมกับดึงกระดาษที่มีอยู่แผ่นเดียวออกมาอ่าน มือของรามสั่นเทาอย่าเห็นได้ชัดความโกรธและความน้อยใจบังเกิดขึ้นในจิตใจของราม…..
“กลับมาแล้ว” วศินเดินเข้ามาในบ้านเป็นเรื่องปกติ เขาเห็นรามที่ใส่ชุดนักเรียนนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหาร “รอพ่อแป๊ปหนึ่งนะ” ว่าแล้วศิลก็จัดการเทอาหารที่ซื้อมาลงจานก่อนจะยกไปที่โต๊ะ
“พ่อ”
“ว่าไง”
