หลังจากที่ทั้งสามคนทราบราคามีดที่รามซื้อมาแล้วรามก็เหมือนตกเป็นนักโทษปลาย ๆ ให้เหล่าผู้อาวุโสทั้งสามนั้นสัมภาษณ์ รามเงยหน้ามองดูนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาห้าโมงกว่าแล้ว “เออ...ผมขอกลับบ้านก่อนได้มั้ยครับวันนี้ผมมีนัดเตะบอลกับพ่อน่ะครับ” รามกล่าวออกไปเพราะไม่ว่ายังไงทั้งสามคนก็ไม่มีท่าทางว่าจะปล่อยรามกลับได้ง่าย ๆ
“เวลาขนาดนี้แล้วหรือนี่ หนุ่มน้อยป้าขอโทษที่รบกวนเวลานะจ๊ะ” คุณหญิงอารีสกล่าวกับรามด้วยสายตาที่เอ็นดูรวมถึงชายทั้งสองที่การินเชิญมาด้วย ทั้งสามพูดคุยกับรามอีกซักพีกก็ขอตัวกลับก่อน
หลังจากทั้งสามคนกลับไปแล้วทั้งการินและรามเองก็เดินออกจากร้านเช่นกันระหว่างทางไม่มีการพูดคุยกันเกิดขึ้นเพราะรามรู้สึกว่าเพื่อนของเขาจะมาบงการชีวิตของเขามากเกินไปแล้ว
“ไอ้รามมึงโกรธกูหรอ” การินที่เงียบมานานก็เป็นฝ่ายเปิดปากถามรามออกไป
“ใช่ กูโกรธมึงมากตอนนี้ มึงทำอะไรไม่เคยถามกูซักคำ” รามกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
