“ไม่ต้องฉันไปหาท่านพ่อเอง” การินกล่าวจบก็ตรงไปยังสนามซ้อมยิงปืนระหว่างทางก็ผ่านสวนที่เขาและรามมักเคยเล่นกันตอนเด็ก ๆ มองแล้วการินก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้เพราะเขานั้นไม่เคยมีเพื่อนที่จริงใจแม้แต่คนเดียว ส่วนใหญ่ที่เข้าหาเขาก็มีแต่ผลประโยชน์แอบแฝงทั้งนั้นจะมีก็เพียงรามเท่านั้นที่มองเห็นเขาเป็นเพื่อนที่จริงใจจริง ๆ ถึงไหนถึงกันเลยก็ว่าได้
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับที่กระสุนปืนนั้นเข้าเป้าทั้งห้าอย่างแม่นยำ ชายวัยกลางคนวางปืนลงพร้อมถอดหูฟังออกก่อนจะหันไปทักทายลูกชายของตนเอง “ว่าไงไอ้รินนึกยังไงมาหาพ่อถึงสนามยิงปืนหืม?” พ่อของการินกล่าวภามด้วยน้ำเสียงที่แปลกใจปนประหลาดใจ
“ความจริงผมก็ไม่อยากมาหรอกหนวกหูจะตายไป แต่พอดีผมมีเรื่องต้องคุยกับพ่อนิดหน่อย” การินกล่าวอ้อม ๆ ออกไป
พ่อของการินเดินไปนั่งที่โซฟาพร้อมเปิดวิสกี้เทใส่แก้วแบบออนเดอะร็อคก่อนจะยกดื่มไปนิดหน่อย “มีเรื่องอะไรก็ว่ามาไอ้ลูกชาย”
