การินที่ได้ยินคำพูดของพ่อก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดในวันนี้ให้ผู้เป็นบิดาฟังแน่นอนว่าเพียงแววตาของเขาก็เปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่การินเล่าออกมา “ทำอะไรทำไมไม่เคยปรึกษาเพื่อนก่อนห๊ะ! รู้มั้ยว่าถ้าข่าวหลุดออกไปใครจะเดือดร้อนไม่ใช่ไอ้หนูรามงั้นหรอที่จะเดือดร้อน โอ้ยนี่กูเลี้ยงลูกไม่ได้เรื่องขนาดนี้เลยงั้นหรอวะเนื่ย!” พ่อของการินโมโหมากตำหนิการินไปยกหนึ่งเต็ม ๆ
“ผมขอโทษครับที่ผมทำโดยไม่คิด ผมจึงอยากให้พ่อส่งมือดีคอยคุ้มครองไอ้รามมันหน่อยน่ะครับส่วนค่าใช้จ่ายหักจากเงินค่าขนมผมก็ได้” การินกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อน ๆ
“ไม่ต้องห่วงหรอก! ไอ้วศินมันไม่ปล่อยให้ลูกของมันเป็นอะไรไปหรอก เหอะ! แต่ตอนนี้มีทางเดียวคือเอ็งไอ้ลูกชายมึงต้องไปรับไปส่งไอ้หนูรามแต่เพื่อความปลอดภัยอีกชั้นพ่อจะส่งคนคอยดูตามห่าง ๆ แล้วกัน เห้อ~” พ่อของการินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่ายกับลูกชายของเขาอยู่ ม.ปลายแล้วยังไม่รู้จัดคิดให้รอบครอบ
“เห้อ~ ขอบคุณครับพ่อ ผมไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไปจริง ๆ แต่ผมก็ผลักมันให้ไปอยู่ขอบเหวจนได้” การินกล่าวขอบคุณพ่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย
