“ขอบคุณครับที่เป็นห่วงครับโค้ชแต่ว่าผมเองก็ไม่อยากเอาเปรียบคนอื่นในทีมน่ะครับ ถึงมือของผมจะยังไม่หายดีแต่ว่าขาของผมยังใช้ได้ปกติ อย่างน้อยผมก็ยังได้ซ้อมรูปแบบการบุก ตั้งรับได้นะครับ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
โค้ชอนันต์อดที่จะชื่นชมรามไม่ได้แต่อีกใจหนึ่งเขาก็อยากให้รามพักจนกว่าจะหาย “เห้อ~ เอาละถึงห้ามไปเธอก็ไม่ฟังอยู่ดี งั้นวันศุกร์ค่อยมาซ้อมอีกทีแล้วกัน ถือเป็นคำสั่งห้ามขัดเข้าใจมั้ย?”
“งั้นก็ได้ครับโค้ช” รามตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่แต่ทำไงได้เพราะคำสั่งของโค้ชถือเป็นคำสั่งที่เด็ดขาดสำหรับนักกีฬา
“เพื่อตัวเธอเองนะราม เอาละไปอาบน้ำกลับบ้านได้แล้วไป” โค้ชอนันต์กล่าวกับรามด้วยความเอ็นดูก่อนจะไล่ไปอาบน้ำและให้กลับบ้าน
หลังจากรามอาบน้ำเสร็จราก็เดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับการินระหว่างทางทั้งคู่ก็สนทนาเรื่องราวต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกม ฟุตบอล รามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาก็พบว่าเวลายังเหลืออยู่จึงเอ่ยชวนการินไปซื้อของเป็นเพื่อน “ไอ้การินไปมาร์เก็ตกับกูปล่าว”
“ไปไมวะ” การินถาม
“พอดีกูลงเรียนคหกรรมน่ะว่าจะไปดูเครื่องมือหน่อย”
