“หืม มึงมีเงินหรอวะ เครื่องมือแต่ละชิ้นแพงเอาเรื่องอยู่นะโว้ย” การินขมวดถามกลับรามไปเพราะเขารู้ดีว่าบ้านของรามนั้นไม่ได้รวยเหมือนบ้านของเขา
“เออ พอมีอยู่ น่าจะพอซื้ออุปกรณ์ทำอาหารได้หลายชิ้น”
“แล้วมึงทำอาหารเป็นหรอวะถึงลงเรียนคหกรรมเนี่ยไม่ใช่พอทำอาหารออกมากลายเป็นอย่างอื่นนะโว้ย” การินกล่าวออกมาพร้อมทำท่าขนลุก
“ไอ้เชี้ย! เดี๋ยวกูเตะให้เลยนิตกลงจะไปเป็นเพื่อนกูมั้ย” รามกล่าวออกไปพร้อมทำท่าจะไล่เตะการิน ส่วนการินนั้นก็เตรียมวิ่งหนีลูกเตะของเพื่อนรักของเขา
“เออ ๆ หยอกเล่นแค่นี้ก็ไม่ได้ไปรถกูแล้วกัน” การินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อก่อนจะกล่าวตกลง
ทั้งคู่เดินออกมาหน้าโรงเรียนก็พบกับรถ BMW สีดำเงาจอดรอรับอยู่พร้อมกับมีชายสวมเสื้อสูทยืนรอ “จะกลับบ้านเลยรึปล่าวครับนายน้อย” ชายที่คาดว่าเป็นคนขับรถที่มารับการินกล่าวถามออกไป
“ไปมาร์เก็ตก่อนพอดีเพื่อนฉันต้องการไปซื้อของนิดหน่อย” การินกล่าวตอบคนขันรถออกไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
“รับทราบครับ” ว่าแล้วคนขับรถก็เปิดประตูเขิญการินขึ้นรถส่วนรามนั้นก็ขึ้นไปนั้งด้านหลังรถเหมือนกัน
