“เห้อ~ ข้าก็ลืมไปว่าเจ้าไม่ใช่คนในโลกนี้งั้นข้าจะสอนให้แล้วกัน ในขั้นแรกเจ้านั้งหลับตาตัดความรู้สึกทั้งหมดซะ ปล่อยให้ธรรมชาติเป็นคนนำทางเจ้า” เกรัสกล่าวสอนราม
“ครับ” รามตอบรับก่อนจะหยุดวิ่งและยืนหอบหายใจพักหนึ่ง หลังจากนั้นรามก็ค่อย ๆ นั้งขัดสมาธิแล้วค่อย ๆ หลับตาลง ด้วยรามเป็นคนที่นั่งสมาธิและไหว้พระทุกวันทำให้ใช้เวลาเพียงไม่นานรามก็เข้าสู่ความสงบได้อย่างไม่ยากเย็น
“ร่างกายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ พยายามจับสัมผัสให้ได้อย่าต่อต้านมัน” เกรัสค่อย ๆ กล่าวและสอนไปเรื่อย ๆ
ในขณะที่รามกำลังนั่งสัมผัสเวทย์อยู่นั้น รอบกายของเขาก็ปรากฏสิ่งมหัศจรรย์ขึ้น หมู่แมกไม้นานาพันธุ์ต่างค่อย ๆ เบ่งบานแจ่งกันอวดโฉมความงดงาม
‘ชีวิตคือธรรมชาติ จิตวิญญาณก็คือส่วนหนึ่งของธรรมชาติเช่นกัน หากให้เหล่าธรรมชาติยอมรับเราก็ต้องปล่อยให้ธรรมชาติไหลเวียนผ่านร่างกายไป’ รามในตอนนั้นคิดเพียงแค่ว่าสถานที่แห่งนี้สงบสุขอย่างแท้จริง ไอเวทย์พฤกษาเริ่มค่อย ๆ หมุนวนเข้าไปในร่างกายของรามหมุนวนไปทั่วร่างกายของเขาก่อนจะรวบรวมเป็นกลุ่มก้อนสีเขียวแก่อยู่มุมหนึ่งของหัวใจ
