“เมื่อทั้งสองฝ่ายมองเห็นคุณค่าในอีกฝ่ายหนึ่ง ความเป็นศัตรูก็อาจถูกแทนที่ด้วยความร่วมมือ”
คำพูดนั้นทำให้หวงเยี่ยเงียบลง สายตาของเขาหันกลับไปยังท้องฟ้าอีกครั้ง ราชันย์มังกรจักรพรรดิทองคำยังคงโบยบินอย่างสง่างาม ปีกกว้างใหญ่สะบัดช้าๆ เหมือนกำลังปกป้องเมืองทั้งเมืองเอาไว้ภายใต้เงาแห่งตนเลยก็ว่าได้
หวงเยี่ยเองก็รู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างสีทอง มันเหนือยิ่งกว่าเจ้าอัครสาวกก่อนหน้านี้ไปมากเสียอีก
เขากลืนน้ำลายเบาๆ
“ถ้าเช่นนั้นท่านผู้อำนวยการคงจะแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดเอาไว้มากสินะ?”
เฟิงหลงอินยิ้มบาง
“มหาวิทยาลัยเทพอสูรไม่อาจยืนหยัดเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของทวีปได้ หากไร้ผู้นำที่คู่ควร!”
หวงเยี่ยสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความงุนงง บัดนี้กลับส่องประกายแน่วแน่ยิ่งกว่าเดิมเลยก็ว่าได้
ทว่าในอีกอึดใจหนึ่ง หลังจากที่หวงเยี่ยได้ซึมซับบรรยากาศอันยิ่งใหญ่ของมหานครและเงาร่างสง่างามของราชันย์มังกรจักรพรรดิทองคำแล้ว ชายหนุ่มก็รู้ดีว่ามีเรื่องสำคัญยิ่งกว่านั้นที่ต้องถูกเปิดเผย
ความเงียบงันช่วงสั้นๆ ระหว่างเขากับอาจารย์เฟิงหลงอินจึงถูกทำลายลงด้วยท่าทางที่เคร่งเครียด
“อาจารย์เฟิง..”
