เขาเอนหลังพิงเบาะ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่เผยให้เห็นท้องฟ้ากว้างใหญ่ไกลสุดสายตา
“นี่แหละนะว่าทำไมข้าถึงต้องเป็นนักล่ามังกร เพราะรอยยิ้มของเด็กๆน่ะ มันช่วยชำระล้างจิตใจได้ดีจริงๆ”
…
ในที่สุดหวงเยี่ยก็ได้เดินทางมาถึงยังอาณาเขตมหาวิทยาลัยเทพอสูร
ลมเย็นจากภายนอกพัดผ่านเข้ามาแตะผิวหน้า พร้อมกับกลิ่นอากาศที่แตกต่างจากเมืองเดิมของตนโดยสิ้นเชิง
หวงเยี่ยก้าวลงจากชานชาลาอย่างช้าๆ
“นี่มัน..”
เบื้องหน้าคือเมืองขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านราวมหาสมุทรเหล็กและแก้ว ตึกระฟ้าหลายร้อยหลังเรียงรายขึ้นสู่ท้องฟ้า โครงสร้างสมัยใหม่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนแสบตา ถนนกว้างใหญ่ทอดยาวเป็นสายใยเชื่อมโยงอาคารนับไม่ถ้วน
ยานพาหนะหลากชนิดแล่นผ่านอย่างเป็นระเบียบ ผู้คนจำนวนมหาศาลเคลื่อนไหวประหนึ่งกระแสน้ำที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง
แตกต่างไปจากอาณาเขตเมืองที่หวงเยี่ยเคยอยู่อย่างสิ้นเชิง
เพราะที่นี่คือหนึ่งในห้าเมืองใหญ่ของทวีปทางเหนือ เมืองที่มีประชากรอาจเกือบหนึ่งร้อยล้านคนเลยก็ว่าได้
ศูนย์กลางของการศึกษา การฝึกฝน และอำนาจที่รวมตัวกันอย่างหนาแน่น
