เขามองไปรอบๆ เห็นใบหน้าของผู้โดยสารธรรมดา เห็นสายตาของเด็กหญิงที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น
“เพื่อปกป้องรอยยิ้มแบบนี้ไง”
เขาตอบพลางยิ้มกลับให้ ทำเด็กหญิงต้องหัวเราะออกมาคิกคัก
ผู้คนเริ่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บางคนเอ่ยถามถึงการฝึกฝน บางคนกล่าวชื่นชมอย่างเปิดเผย
หวงเยี่ยเองก็ร่วมสนทนาอย่างไม่ถือตัว เขาเล่าเรื่องราวเล็กๆน้อยๆเกี่ยวกับการฝึกฝน การควบคุมพลัง และการระมัดระวังตนเอง เสียงหัวเราะดังเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลายเป็นความอบอุ่นอย่างไม่คาดคิด
เด็กหญิงยังคงจ้องมองรากไม้สีม่วงที่ค่อยๆสลายตัวไปอย่างอาลัย
“พี่ชาย.. แล้วตอนพี่ต่อสู้ด้วย มันสวยและงดงามแบบนี้ไหมคะ?”
“บางครั้งมันก็ไม่สวยเลย”
“ทำไมล่ะคะ?”
“เพราะในเวลาต่อสู้กับพวกสัตว์อสูรมังกร รากไม้พิฆาตดาราของพี่น่ะ มันน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด!”
เด็กหญิงเอื้อมมือเล็กๆมาจับนิ้วของเขาอย่างไม่ลังเล
“ถ้างั้นนู๋จะรีบโต”
“แล้วมาช่วยพี่เอง!”
หวงเยี่ยมองรอยยิ้มไร้เดียงสาของนาง พลันรู้สึกถึงบางสิ่งที่อ่อนโยนกำลังชะล้างความวุ่นวายภายในใจ
ความหนาวเยือกจากเหตุการณ์ก่อนหน้าค่อยๆคลายลง
