รากไม้สีม่วงเข้มปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ เส้นใยหนาแน่นค่อยๆแตกแขนงออกเป็นกิ่งก้านนับสิบ ส่องประกายเรืองรองอย่างประณีต แสงสีม่วงล้ำลึกสะท้อนออกมาเป็นประกายราวคริสตัลที่ล่องลอยอยู่ในห้วงนภา ทำให้เด็กหญิงเบิกตากว้างจนแทบกลมโต
“ว้าว!”
“รากไม้ของพี่ชายดูงดงามมาก มันเหมือนกับคริสตัลสีม่วงที่ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าเลยค่ะ!”
คำเปรียบเทียบนั้นเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยจินตนาการบริสุทธิ์ หวงเยี่ยเองยังอดหัวเราะเบาๆไม่ได้
ผู้โดยสารคนอื่นๆต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน บางคนพยักหน้าอย่างชื่นชม บางคนกระซิบกันด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ความแข็งแกร่งที่ชายหนุ่มแสดงออกมาก่อนหน้านี้ทำให้พวกเขาหวั่นเกรงอย่างแท้จริง
เด็กหญิงกำมือแน่น สีหน้าเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นอย่างน่าเอ็นดู
“ดีละ นู๋ตัดสินใจแล้วว่าในอนาคตถ้าปลุกเจตจำนงได้ นู๋อยากจะมีพลังเจตจำนงธาตุพฤกษาเช่นพี่แน่นอน!”
หวงเยี่ยยกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“พลังแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ใช้มันเพื่อปกป้องคนที่สำคัญก็พอ!”
“แล้วพี่ใช้พลังเพื่อปกป้องใครเหรอคะ?”
คำถามตรงไปตรงมาทำให้ตัวของชะงักไปเล็กน้อย
