หลังจากบทสนทนาระหว่างหวงเยี่ยกับผู้บัญชาการเมืองเจียงเฉินดำเนินต่อเนื่องอยู่นาน
จนกระทั่งประเด็นสำคัญทั้งหลายถูกกล่าวถึงอย่างครบถ้วน
แสงแรกของรุ่งอรุณก็ค่อยๆซึมผ่านกระจกหนาเบื้องข้างห้องรับรอง สีทองอ่อนของดวงอาทิตย์เริ่มฉายเงาบนผนังเข้ม สลายความมืดของราตรีทีละน้อย บรรยากาศเคร่งขรึมที่ปกคลุมตลอดคืนพลันแปรเปลี่ยนเป็นความสงบนิ่งที่ชวนให้คิดทบทวน
เจียงเฉินลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างช้าๆ มองไปยังชายหนุ่มที่ยังนั่งหลังตรงอยู่ตรงข้าม
แววตาข้างเดียวของเขาแม้จะผ่านความเหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืน ทว่ากลับมิได้ลดความคมชัดลงเลยซักนิด
“เช้าแล้ว”
เขากดปุ่มสื่อสารที่มุมโต๊ะ เสียงสัญญาณตอบรับดังขึ้นสั้นๆ
“ส่งคนมาพบข้า”
“และพาเจ้าชายน้อยกลับไปยังที่พักซะ!”
เพียงไม่กี่อึดใจ ประตูห้องรับรองก็เปิดออกอย่างสุภาพ ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาภายในด้วยท่าทางมั่นคง
“เข้าใจแล้วครับท่านผู้บัญชาการ กระผมจะไปส่งท่านหวงเยี่ยให้ถึงห้องพักอย่างแน่นอน!”
ท่าทางของเขาสุภาพและชัดเจน
