หวงเยี่ยมองไปรอบตัวอย่างสงบนิ่ง ไม่มีความแตกตื่น ไม่มีความโกรธเกรี้ยว
มีเพียงรอยแสยะยิ้มบางๆที่ปรากฏบนริมฝีปาก ขณะที่ในใจของเขาก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นชัดเจน
“นี่คือสิ่งที่ท่านเจียงเฉินลอบบอกกับข้าก่อนหน้านี้สินะ?”
“ใช้ตัวข้าเป็นเหยื่อล่อ เพื่อลากพวกมันออกมาทั้งหมด!”
ชายหนุ่มไม่รู้สึกโกรธต่อผู้บัญชาการเจียงเฉินเลยซักนิด ตรงกันข้าม กลับเข้าใจเจตนานั้นอย่างกระจ่างแจ้ง
เมล็ดพันธุ์ที่ถูกหว่านลงไปคือเขาเอง และศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดก็กำลังเผยตัวออกมาตามที่พวกเขาคิดไว้
