คำสองคำนี้เหมือนหินก้อนใหญ่ตกลงกลางสระน้ำในใจของเขา ระดับนั้นคือสิ่งที่ผู้มากพรสวรรค์จำนวนมากยังไม่อาจแตะต้อง
ทว่าในตอนนี้ ระบบกำลังบอกว่าเส้นทางนั้นกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน
ภายใต้ความรู้สึกเล็กน้อยที่แทบไม่อาจรับรู้ หวงเยี่ยก้มมองฝ่ามือตนเอง หยดน้ำไหลผ่านนิ้วเรียวยาวก่อนจะตกลงสู่ผิวน้ำ
“ถ้าเป็นเช่นนั้นทุกครั้งที่ข้าสังหารสัตว์อสูรมังกร ราชันย์พงไพรพิฆาตดาราก็กำลังดูดซับบางสิ่งบางอย่างอยู่?”
【ใช่คะโฮสต์】
【มันไม่ได้ดูดกลืนพลังอย่างรุนแรงเหมือนเมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกิน แต่มันค่อยๆ สะสมทีละนิด เหมือนหยาดน้ำที่ตกลงบนหิน】
【แม้จะดูไม่มีอะไร แต่เมื่อเวลาผ่านไป ย่อมเกิดรอยลึกได้】
【นั่นคือสัญชาตญาณของเจตจำนงที่กำลังเติบโต】
【มันต้องการพลัง ต้องการสารอาหาร ต้องการเหยื่อเพื่อวิวัฒน์ตนเอง】
ทว่าระบบกลับไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น เสียงของมันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนและแฝงความหมายที่ลึกยิ่งกว่าเดิม
【แล้วการพัฒนาดังกล่าวก็เกี่ยวข้องกับพลังวิญญาณหรือพลังอำนาจแห่งมังกรที่ไหลเวียนอยู่ภายในสัตว์อสูร】
【ในกรณีของราชันย์พงไพรพิฆาตดารา กระทั่งมนุษย์ที่มีพลังวิญญาณไหลเวียนและกลายเป็นนักล่ามังกร】
