ภายหลังจากบทสนทนาสิ้นสุดลง เฟิงหลงอินก็ได้อธิบายถึงกฎเกณฑ์และข้อกำหนดเพิ่มเติมอย่างละเอียด ทุกคำพูดไหลลื่นเป็นระเบียบ ประหนึ่งบทบัญญัติที่ถูกจารึกไว้บนแผ่นศิลาแห่งโชคชะตา นางกล่าวถึงระเบียบการเข้าศึกษา สิทธิประโยชน์ และเงื่อนไขต่างๆอย่างไม่ตกหล่น
แม้จะเป็นเพียงการอธิบายสั้นๆ แต่มันก็เปี่ยมไปด้วยความสำคัญ จนผู้ฟังไม่อาจละเลยได้เพียงประโยคเดียว
หวงเยี่ยยืนฟังอย่างตั้งใจ ขณะที่อาจารย์ใหญ่เหยี่ยนลี่พยักหน้าเป็นระยะ ราวกับยืนยันถึงความสำคัญของทุกคำที่เอ่ยออกมา
ท้ายที่สุด เมื่อสิ้นสุดคำอธิบาย เฟิงหลงอินก็ยิ้มบางแล้วโบกมือลา
ท่าทางของนางผ่อนคลายและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะกล่าวกำชับด้วยน้ำเสียงเจือความหยอกล้อ
“อย่าลืมนะเจ้าชายน้อย!”
“อีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้าอย่าลืมมายังมหาวิทยาลัยเทพอสูรของพวกเราละ..”
“ถ้าไม่มา.. ทรัพยากรที่เจ้าจะได้รับก็อาจถูกลืมเลือนไปก็ได้น้า”
คำพูดของนางเต็มไปด้วยอารมณ์ขบขัน ทำให้บรรยากาศที่เคร่งขรึมก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นเบาสบายอย่างน่าประหลาด
หวงเยี่ยเผยรอยยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยและโค้งคำนับให้แก่นักล่ามังกรสาวผู้เลื่องชื่อ
“ข้าย่อมไม่ลืม!”
