ซือหม่าเหยียนกล่าวเช่นนั้น แล้วก็ชี้แนะต่อ
“แม้เจ้าจะหลอมโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณออกมาได้ แต่ก็ไม่ได้พิสูจน์สิ่งใด การจะเรียกขานว่าเป็นนักหลอมโอสถนั้นยังนับว่าฝืนไปสักหน่อย”
“ข้าขอแนะนำให้เจ้าสัมผัสกับสูตรโอสถให้มากขึ้น ลองหลอมสมุนไพรวิญญาณให้หลากหลาย เมื่อสะสมประสบการณ์ได้มากพอ ชื่อเสียงของปรมาจารย์หลอมโอสถจึงจะสมดั่งชื่อ”
“ศิษย์ลุงกล่าวได้ถูกต้องแล้วขอรับ”
กู้หย่วนน้อมรับด้วยความถ่อมตน
ซือหม่าเหยียนนึกถึงสิ่งที่กู้หย่วนพูดเมื่อครู่ขึ้นมาได้
“จริงสิ เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามีอีกเรื่องที่จะขอคำชี้แนะจากข้า?”
“เป็นเช่นนี้ขอรับศิษย์ลุง เมื่อช่วงเช้าวันนี้ ศิษย์สืบทอดแห่งนิกายกู่เสิน นามว่าลู่คุนได้มาหาศิษย์…”
กู้หย่วนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้ฟังรอบหนึ่งโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
ในตอนท้าย เขายังกล่าวเสริมว่า
“ดังคำกล่าวที่ว่า รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งมิพ่าย ศิษย์มาที่นี่ ก็เพื่ออยากจะสอบถามศิษย์ลุงเกี่ยวกับที่มาที่ไปของคนผู้นี้ขอรับ”
“อีกฝ่ายบุกมาหาถึงที่แล้ว ศิษย์จะยังทำตัวมืดแปดด้าน ไม่รู้แม้กระทั่งตัวตนของอีกฝ่ายก็คงไม่ได้”
