ภายในห้องที่เงียบลงกะทันหัน อาจารย์ใหญ่ร่างอ้วนยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาพอใจ มุมปากยกยิ้มเหยเกอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะยกมือหนาหนักตบลงบนไหล่ของชายหนุ่มเบื้องหน้าอย่างสนิทสนม
“ลาภปากแล้วละเจ้าชายน้อย!”
น้ำเสียงของเขาเจือความยินดีอย่างแท้จริง
“การที่ทั้งสามแสดงออกเช่นนี้.. มันก็หมายความว่าพวกเขายิ่งอยากจะได้ตัวของเจ้าไปยังสถาบันนักล่ามังกรของตน”
“แต่อย่าได้ชะล่าใจไปละ เพราะทั้งสามสถาบันต่างก็มีแนวทางของตนเองอย่างชัดเจน วิถีที่เลือกเดินมิได้เหมือนกันเลยแม้แต่น้อย”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะลดเสียงลงราวกับกำลังบอกความลับ
“แต่ในสายตาของข้าแล้ว.. สถาบันเหนือสวรรค์ถือเป็นที่สุดในทวีปทางเหนือแห่งนี้”
หวงเยี่ยมิได้ตอบในทันที เขาเพียงจ้องมองไปยังบานประตูที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ราวกับรอคอยบางสิ่ง
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง ประตูถูกผลักเปิดกว้าง
ครานี้ทั้งสามกลับเข้ามาพร้อมกันอีกครั้ง ทว่าท่าทางของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความเร่งรีบเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังอันเข้มข้น แววตาทุกคู่แน่วแน่ เหมือนเข้าสู่สนามต่อรองที่ไม่มีพื้นที่สำหรับความลังเล
