เช้าวันถัดมา ท้องฟ้าเหนือเมืองปลอดโปร่งดุจผืนผ้าสีครามที่ไร้รอยด่าง แสงอรุณสาดส่องผ่านกระจกสูงของสถาบันนักล่ามังกรพื้นฐานแห่งที่เจ็ด กระทบพื้นหินอ่อนภายในห้องโถงใหญ่จนเกิดเงาสะท้อนอ่อนละมุน บรรยากาศภายในซ่อนความคาดหวังอันหนักแน่นเอาไว้ในทุกอณู
นักเรียนที่สำเร็จการศึกษากว่าสองร้อยชีวิตทยอยก้าวเข้าสู่ห้องโถงอย่างเป็นระเบียบ
ชุดเครื่องแบบของสถาบันสะอาดเรียบร้อย แถบตราสัญลักษณ์บนอกสะท้อนประกายวาววับ ทุกคนยืนเรียงแถวอย่างมั่นคง ร่างกายตั้งตรง ดวงตาเปล่งแสงแห่งความมุ่งหมาย ไม่มีเสียงพูดคุยจอแจ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ผสานกันเป็นจังหวะเดียว
ท่ามกลางฝูงชน หวงเยี่ยยืนอยู่แถวหน้า สีหน้าของเขาสงบนิ่ง
เมื่อเสียงก้าวเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลังเวที ทุกสายตาพลันหันไปยังต้นเสียง
อาจารย์ใหญ่เหยี่ยนลี่ก้าวขึ้นสู่แท่นเบื้องหน้า ร่างอ้วนท้วมของเขาเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูอ่อนโยน ทว่าแววตากลับเปี่ยมด้วยความจริงจังและความภาคภูมิ
เขายืนอยู่กลางเวที ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมาในทันที
“ขอแสดงความยินดีกับการสำเร็จการศึกษาจากสถาบันนักล่ามังกรในวันนี้!”
